• การประชุมคณะกรรมการนโยบายการเงิน (กนง.) วันพุธที่ 24 มิถุนายน 2569 เป็นนัดที่ 3 ของปี และเป็น นัดแรกของปี 2569 ที่มีกรรมการครบ 7 คน หลังเก้าอี้ว่างลงสองครั้งในช่วงต้นปี โดยมี วิทัย รัตนากร ผู้ว่าการ ธปท. เป็นประธาน
• ทุกสำนักวิจัยหลักมีฉันทามติตรงกันว่า กนง. จะ คงอัตราดอกเบี้ยนโยบายที่ 1.00% ซึ่งเป็นระดับต่ำสุดนับตั้งแต่ปี 2565 และมีแนวโน้มคงตลอดทั้งปี
• หัวใจของการตัดสินใจคือ เงินเฟ้อที่กลับมาเป็นบวกเป็นเงินเฟ้อจากต้นทุน (Supply-driven) ไม่ใช่จากอุปสงค์ในประเทศ ซึ่งเป็นประเภทที่ "การขึ้นดอกเบี้ยแก้ไม่ได้" และจะยิ่งซ้ำเติมกำลังซื้อ
• เงินเฟ้อทั่วไปเดือน พ.ค. 2569 อยู่ที่ +2.79% YoY ชะลอลงจาก +2.89% และต่ำกว่าที่ตลาดคาด ขณะที่ เงินเฟ้อพื้นฐานยังต่ำมากที่ +0.92% สะท้อนว่าแรงกดดันแทบทั้งหมดมาจากพลังงาน ไม่ใช่เศรษฐกิจที่ร้อนแรง
• เศรษฐกิจไทยไตรมาส 1/2569 ขยายตัว +2.8% สูงกว่าคาด โดยมี การลงทุนรวมที่พุ่ง 9.9% สูงสุดในรอบ 44 ไตรมาส เป็นพระเอก ทำให้ กนง. ไม่จำเป็นต้องเร่งลดดอกเบี้ยเพิ่ม
• ปัจจัยภายนอกบีบช่องว่างเชิงนโยบาย ทั้ง FED ที่เพิ่งส่งสัญญาณ Hawkish (จำกัดการลดดอกเบี้ยสวนทาง) ราคาพลังงานจากสงคราม และความเสี่ยงภาษีการค้าสหรัฐภายใต้มาตรา 122 และ 301

 

 

ในการประชุมนโยบายการเงินโดยทั่วไป ความสนใจของตลาดมักอยู่ที่ทิศทางการปรับขึ้นหรือลดอัตราดอกเบี้ยนโยบาย อย่างไรก็ตาม การประชุมคณะกรรมการนโยบายการเงิน (กนง.) ในวันที่ 24 มิถุนายน 2569 มีความน่าสนใจในอีกมิติหนึ่ง เนื่องจากนักวิเคราะห์และสำนักวิจัยส่วนใหญ่มีมุมมองสอดคล้องกันว่า กนง. จะมีมติคงอัตราดอกเบี้ยนโยบายไว้ที่ระดับ 1.00%

ดังนั้น ประเด็นสำคัญที่ตลาดให้ความสนใจจึงไม่ได้อยู่ที่ผลการตัดสินใจเชิงตัวเลข หากแต่อยู่ที่การประเมินแนวโน้มเศรษฐกิจ เงินเฟ้อ และทิศทางนโยบายการเงินในระยะข้างหน้า ภายใต้บริบทที่เศรษฐกิจไทยกำลังเผชิญแรงกดดันจากทั้งปัจจัยภายในและภายนอกประเทศ

แม้เงินเฟ้อจะกลับมาเร่งตัวขึ้นในช่วงที่ผ่านมา แต่แรงกดดันด้านราคาส่วนใหญ่ยังมีที่มาจากต้นทุนพลังงาน ขณะที่อุปสงค์ภายในประเทศยังไม่ได้ฟื้นตัวอย่างร้อนแรง ส่งผลให้การดำเนินนโยบายการเงินต้องคำนึงถึงความสมดุลระหว่างการดูแลเสถียรภาพด้านราคาและการสนับสนุนการฟื้นตัวของเศรษฐกิจ

 

การประชุมครั้งนี้ถือเป็นการประชุม กนง. ครั้งแรกของปี 2569 ที่มีกรรมการครบทั้ง 7 คน ภายหลังการแต่งตั้งกรรมการใหม่เข้ามาทดแทนตำแหน่งที่ว่างลงในช่วงก่อนหน้า

การประชุมดังกล่าวอยู่ภายใต้การนำของ นายวิทัย รัตนากร ผู้ว่าการธนาคารแห่งประเทศไทย (ธปท.) ซึ่งได้แสดงจุดยืนในการดำเนินนโยบายการเงินควบคู่กับมาตรการเฉพาะจุด (Targeted Measures) เพื่อช่วยเหลือภาคธุรกิจและกลุ่มลูกหนี้ที่ได้รับผลกระทบโดยตรง

แนวทางดังกล่าวสะท้อนว่า ธปท. ยังคงให้ความสำคัญกับการใช้เครื่องมือเชิงโครงสร้างและมาตรการเฉพาะด้าน ควบคู่กับนโยบายอัตราดอกเบี้ย เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการดูแลเศรษฐกิจท่ามกลางความไม่แน่นอนที่ยังอยู่ในระดับสูง เงินเฟ้อเร่งตัว แต่แรงกดดันส่วนใหญ่ยังมาจากภาคพลังงาน

 

ดัชนีราคาผู้บริโภคทั่วไป (Headline CPI) เดือนพฤษภาคม 2569 ขยายตัว 2.79% เมื่อเทียบกับช่วงเดียวกันของปีก่อน ชะลอลงเล็กน้อยจากระดับ 2.89% ในเดือนเมษายน และต่ำกว่าที่ตลาดคาดการณ์ไว้

ขณะที่อัตราเงินเฟ้อพื้นฐาน (Core CPI) ซึ่งหักผลกระทบจากหมวดอาหารสดและพลังงาน อยู่ที่เพียง 0.92% เมื่อเทียบกับปีก่อน สะท้อนว่าแรงกดดันเงินเฟ้อในระบบเศรษฐกิจยังอยู่ในระดับจำกัด

ช่องว่างระหว่างเงินเฟ้อทั่วไปและเงินเฟ้อพื้นฐานดังกล่าวสะท้อนให้เห็นว่า การปรับตัวสูงขึ้นของราคาสินค้าในปัจจุบันมีสาเหตุหลักจากต้นทุนด้านพลังงาน มากกว่าการขยายตัวของอุปสงค์ภายในประเทศ

ในเชิงเศรษฐศาสตร์ ภาวะดังกล่าวจัดอยู่ในกลุ่ม Cost-Push Inflation หรือเงินเฟ้อจากด้านต้นทุน ซึ่งแตกต่างจากเงินเฟ้อที่เกิดจากอุปสงค์ (Demand-Pull Inflation) และโดยทั่วไปถือเป็นประเภทของเงินเฟ้อที่การใช้นโยบายดอกเบี้ยมีประสิทธิภาพในการจัดการค่อนข้างจำกัด

 

อีกหนึ่งปัจจัยที่ช่วยสนับสนุนการคงอัตราดอกเบี้ยนโยบาย คือการที่เศรษฐกิจไทยยังสามารถขยายตัวได้ในระดับที่ดีกว่าคาด

ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ไตรมาสแรกของปี 2569 ขยายตัว 2.8% เมื่อเทียบกับช่วงเดียวกันของปีก่อน เพิ่มขึ้นจาก 2.5% ในไตรมาสก่อนหน้า

 

แรงขับเคลื่อนสำคัญมาจากภาคการลงทุน โดยการลงทุนรวมขยายตัวถึง 9.9% ซึ่งเป็นอัตราการเติบโตสูงสุดในรอบกว่า 10 ปี ขณะที่การลงทุนภาคเอกชนขยายตัว 10.1%

พัฒนาการดังกล่าวสะท้อนว่า แม้เศรษฐกิจไทยยังเผชิญความท้าทายจากปัจจัยภายนอก แต่ภาคการลงทุนยังคงเป็นกลไกสำคัญที่ช่วยพยุงกิจกรรมทางเศรษฐกิจ และลดความจำเป็นในการใช้นโยบายการเงินผ่อนคลายเพิ่มเติมในระยะสั้น

 

แม้มูลค่าการส่งออกเดือนเมษายน 2569 จะขยายตัว 23.1% ต่อเนื่องเป็นเดือนที่ 22 แต่การนำเข้าที่เพิ่มขึ้นถึง 45.0% ส่งผลให้ไทยขาดดุลการค้าสูงถึง 10,021.3 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งเป็นระดับสูงสุดเป็นประวัติการณ์

อย่างไรก็ตาม การขาดดุลดังกล่าวไม่ได้สะท้อนถึงการอ่อนแอของภาคการส่งออก หากแต่เป็นผลจากการนำเข้าพลังงานและวัตถุดิบที่มีมูลค่าสูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญตามการปรับตัวของราคาน้ำมันในตลาดโลก

ดังนั้น ภาพรวมการค้าระหว่างประเทศในปัจจุบันจึงสะท้อนผลกระทบของราคาพลังงานต่อดุลการค้า มากกว่าการชะลอตัวของภาคการผลิตหรือภาคการส่งออก

 

นอกจากปัจจัยภายในประเทศแล้ว การดำเนินนโยบายการเงินของไทยยังได้รับอิทธิพลจากสภาวะเศรษฐกิจโลกอย่างมีนัยสำคัญ โดยเฉพาะการประชุมธนาคารกลางสหรัฐ (FED) ล่าสุด ที่แม้จะมีมติคงอัตราดอกเบี้ย แต่ Dot Plot ได้สะท้อนมุมมองที่มีลักษณะ Hawkish มากขึ้น ส่งผลให้ตลาดปรับลดความคาดหวังต่อการลดดอกเบี้ยของสหรัฐในระยะข้างหน้า

ภายใต้บริบทดังกล่าว ช่องว่างในการดำเนินนโยบายการเงินของไทยจึงมีข้อจำกัดมากขึ้น เนื่องจากการลดดอกเบี้ยสวนทางกับ FED อาจเพิ่มแรงกดดันต่อค่าเงินบาทและกระแสเงินทุนเคลื่อนย้าย

ขณะเดียวกัน ความเสี่ยงจากความขัดแย้งทางภูมิรัฐศาสตร์ ราคาพลังงาน และนโยบายการค้าของสหรัฐ ยังคงเป็นปัจจัยที่ต้องติดตามอย่างใกล้ชิดในช่วงครึ่งหลังของปี

 

เมื่อพิจารณาภาพรวมเศรษฐกิจและเงินเฟ้อในปัจจุบัน เหตุผลของการคงอัตราดอกเบี้ยนโยบายที่ระดับ 1.00% จึงมีความชัดเจนมากขึ้น

 

ประการแรก เงินเฟ้อที่เร่งตัวขึ้นมีสาเหตุหลักจากต้นทุนพลังงาน ซึ่งเป็นปัจจัยด้านอุปทานที่นโยบายดอกเบี้ยมีประสิทธิภาพในการจัดการค่อนข้างจำกัด

ประการที่สอง เศรษฐกิจไทยยังสามารถขยายตัวได้จากแรงสนับสนุนของภาคการลงทุนและการใช้จ่ายภาครัฐ จึงยังไม่มีความจำเป็นเร่งด่วนในการผ่อนคลายนโยบายเพิ่มเติม

ประการสุดท้าย พื้นที่ในการดำเนินนโยบายการเงิน (Policy Space) มีจำกัด ขณะที่ความไม่แน่นอนจากปัจจัยภายนอกยังอยู่ในระดับสูง

ด้วยเหตุนี้ การคงอัตราดอกเบี้ยในครั้งนี้จึงไม่ใช่การชะลอการดำเนินนโยบาย แต่เป็นการรักษาสมดุลระหว่างการดูแลเสถียรภาพด้านราคา การสนับสนุนการฟื้นตัวทางเศรษฐกิจ และการรักษาความยืดหยุ่นเชิงนโยบายเพื่อรองรับความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นในระยะข้างหน้า

โดย ฝ่ายวิเคราะห์การลงทุน บริษัท วายแอลจี บูลเลี่ยน แอนด์ ฟิวเจอร์ส จำกัด

(บทความโดย: นายวิชชุ มาประเทียบ)